Bir Dostun Ardından: Neşet Akkuş

Bazı insanlar vardır; aramızdan ayrıldıklarında yalnızca bir insanı değil, birlikte yaşadığımız güzel günleri, kahkahaları ve unutulmaz hatıraları da özleriz.

Kaynaklar’ın sevilen isimlerinden, renkli kişiliği, neşesi ve sosyal yönüyle tanıdığımız kıymetli dostumuz Neşet Akkuş’u kaybetmenin derin üzüntüsünü yaşıyoruz.

Aslen Erzurum’un İspir ilçesinden olan Neşet ağabey, uzun yıllar Kaynaklar’ın tarihi çınarlarının altında fırıncılık yaptı. Onu tanıyan herkes “Fırıncı Neşet” diye bilirdi. Ancak onu özel kılan yalnızca mesleği değil; insanlarla kurduğu sıcak ilişkiler, sohbeti, renkli kişiliği ve kendine özgü neşesiydi.

Konuşkanlığı, siyasete olan ilgisi ve sosyal kişiliği sayesinde geniş bir dost çevresi edinmişti. Onun bulunduğu yerde sohbet eksik olmaz, çevresine neşe katardı.

Muhtarlık yaptığım yıllarda desteğini bizlerden hiçbir zaman esirgemedi. Düzenlediğimiz etkinliklerde mutlaka yanımızda olurdu. Özellikle Çanakkale gezilerimize birçok kez katılmış, birlikte güzel anılar biriktirmiştik.

Her yıl kış aylarında geleneksel hâle getirdiğimiz termal otel gezilerimizde de sevgili eşi Hüsniye ablayla birlikte aramızda olurdu. Birlikte geçirdiğimiz o güzel günlerin değerini bugün çok daha iyi anlıyorum.

Hiç unutamadığım bir anım var…

Muhtarlık yaptığım dönemde Turgay Başyayla’nın Lezzet Yolculuğu programının çekimlerini Kaynaklar’da gerçekleştirmiştik. Neşet ağabey ve Hüsniye abla, programa verdikleri destekle ve gösterdikleri performansla çekimlere ayrı bir renk katmışlardı. O günlerde yaşadıklarımızı, birlikte güldüğümüz anları bugün hatırladıkça hem tebessüm ediyor hem de içimde tarifsiz bir özlem hissediyorum.

Neşet ağabeyin vefatına kimse kolay kolay inanamadı. Çünkü onu hep dinç, sağlıklı ve hayat dolu görmeye alışmıştık. Meğer o neşeli gülüşünün ve sağlıklı görünümünün ardında hasta bir kalp varmış. Kalbi daha fazla dayanamadı.

Ama benim için Neşet ağabeyin hikâyesindeki en unutulmaz an, ameliyata girmeden önce yaptığımız son telefon görüşmesi oldu.

Onu aradığımda bana her zamanki samimiyetiyle, “Erhan’ım” diye seslendi.

“Erhan’ım, yarım saat sonra ameliyata gireceğim. Hakkını helal et,” dedi.

Ona moral vermeye çalıştım. Birbirimizle konuştuk. Kısacık bir zamana çok şey sığdırdık, helalleştik.

İnsan o an bunun son konuşması olabileceğini nasıl düşünebilir ki?

Ameliyattan çıktığı günün gecesinde sevdiğimiz arkadaşımızı maalesef kaybettik.

Daha dün konuştuğumuz, sesini duyduğumuz, birlikte güldüğümüz bir insanın bir anda aramızdan ayrılması ne kadar zor…

Neşet ağabey, sen Kaynaklar’da güzel dostluklar kurdun, anılar biriktirdin ve insanların gönlünde kendine özel bir yer edindin. Ardında seni tanıyan herkesin hatırlayacağı güzel hatıralar bıraktın.

Bugün Kaynaklar’ın sokaklarında, dost meclislerinde ve geçmişin güzel günleri konuşulurken adın anılacak. Birileri seninle yaptığı sohbetleri, birileri birlikte katıldığımız gezileri hatırlayacak. Birileri de o kendine has gülüşünü özlemle anacak.

Ben ise seni her hatırladığımda, bana son kez “Erhan’ım” deyişini ve telefondaki o son konuşmamızı hatırlayacağım.

Bazı vedalar vardır, insanın yüreğinde ömür boyu kalır. Seninle son konuşmamız da benim için öyle bir veda oldu.

Mekânın cennet olsun Neşet ağabey.

Başta kıymetli eşi Hüsniye abla olmak üzere evlatlarına, ailesine, yakınlarına ve tüm sevenlerine sabır ve başsağlığı diliyorum.

Kaynaklar bir değerini, bizler de kıymetli bir dostumuzu kaybettik.

Güle güle Neşet ağabey… Seni güzel hatıralarınla, neşenle ve dostluğunla hatırlayacağız. Unutulmayacaksın.